Adam Loves You

God Loves You My Dear Friend, I would like to ask you a question: have you ever wondered how your life after death will be? Does life after death even exist? Do you feel that you are not really happy and you do not feel satisfaction in this life? Don’t you sometimes have a need to tell someone what you struggle with? If this is true about you – congratulations; you are at the point in your life where I began my new life. Throughout my whole life I used to think that I was the lord of my life and everything in my life depended on me. I used to think that I had to seize this life without any boundaries because we live in the here and now, and after that... nobody really knows, so I never thought about it. I had never cared about any religion. There were no moral standards for me. I lived only to satisfy my desires, and I did not care about anything or anybody. This kind of life led me to the edge, and there was no exit. Then I started to think about the meaning of this life, and because of this I started a new way of life by giving my life to the Lord. Now I am really happy, I have faith, hope, and love for people. I have compassion for other people, their poverty and suffering. Now, thanks to God’s grace and His love, I know what is the goal and sense of my life. If you would like to regain your life and become a truly free and happy person, please spend some time to read the story of my life. Please, believe that there is someone who loves you and is willing to help you. Think whether you are really happy, look inside your heart and answer honestly the following question: “Do I need a friend?” If your answer is “yes”, kneel down and say this to God; He will never leave you alone. Ps. 27:10 For my mother and my father have forsaken me but the Lord will take me up. Romans 5:8-10 But God demonstrates His love toward us , in that while we were yet sinners , Christ died for us. Much more then, having now ben justified by His blood, we shall be saved from the wrath of God through Him. For if while we were enemies we were reconciled to God through the death of His Son, much more having been reconciled , we shall be saved by His life. John 3:16-17 For God so loved the world, that He gave His only begotten Son, that whoever believes in Him shall not perish, but have eternal life. For God did not send the Son into the world to judge the world, but the world might be saved through Him. My Testimony My name is Adam, I am 51 years old. I live in Dabrowa Gornicza, an industrial city in Silesia. My life was full of surprises since early childhood… When I was 18 months old my father hung himself while serving in the army; he left my mom without any income or anything. To support us my mom worked very hard as for a woman – in a foundry. She worked extremely hard, 12-16 hours a day, even on Sundays, to support me and give me everything I needed, so that the loss of a father would not affect me too much. She did not realize that my father’s and her own absence was the cause of my rebellion. I was raised by my grandma, neighbors and aunts. They spoiled me, when I needed influence of strong men and discipline. I started to look for adventures which along with the lack of control of older people over me, resulted in me hanging out with the wrong people… When I was 13 I had my first black out from too much drinking. After that, I got worse very quickly: I started to drink and smoke more often, and because I was too young to work, I started stealing to impress my older colleagues. I did it very often and at the same time I began to get aggressive. With time it got worse and worse. The more I smoked and drank, the more money I would need, which led me to steal more. Together, my friends from the streets and I would beat innocent people out of boredom. This all led to a hardening of my heart and a loss of any feelings and love for others. Slowly, I became like an animal disguised in human flesh. Despite of this, my mom always stuck up for me because I could always convince her I was innocent. When I was 19 years old I got my first sentence for beating and mugging a man in Czechoslovakia. Because I was young and under alcohol influence, my sentence was suspended. This led me to further believe that I could do whatever I wanted because I would not get in trouble and it also doubled the level of my aggression. The absence of a father figure and lack of discipline was the cause of my rebellion and aggression. My lifestyle meant spending all of my time with wrong people from whom I could not learn anything that would allow me to have a normal life. I started to spend time with boxers and gypsies and I visited night clubs regularly. I hoped that all this would kill the emptiness inside me. I got married when I was 23 years old. My wife was a very good girl, and after one year our beautiful daughter was born. I had been hoping things would change. Even though I loved my daughter and my wife very much, I couldn’t change my nature or character and because of that I became worse and worse. I began to hate everyone and even began to hate myself. I was a completely different person than I wanted to be. Finally, because of my aggression, drunkenness and constant quarreling, my wife took our daughter and left. At this time, I was working in Czechoslovakia as a roofer. The same day that my wife left, I fell off a roof at 8 meters. As I was lying in that puddle of blood, I was positive I was going to die. For the first time in my life, something touched my cold stone of a heart. I had never believed in God and never needed him, so I did not know what was going on. I felt that I regretted the way I lived and I wanted to change my life. This happened 21 years ago. At that time I had cried to God from the bottom of my heart that I wanted to change. I felt a warm feeling around my heart and a desire to be different. I said “God! If you are there, please change me - please spare my life and I will give it to you. I want to be a good man!” I have no idea how I crawled, but I managed to find some people who drove me to the hospital and took care of me. The doctor said it was a miracle that taking into account the power of the fall, I did not have any internal injuries except for having my bones broken. When I got better, I returned to Poland only to learn that my wife had left me. I was furious, but on the other hand I knew I deserved it. I took turns, first drinking and then repenting. I was not going to any church and I did not know anything about God. Sometimes I prayed “My Guardian Angel…” because that is how I imagined God. My state was very bad at this time- I was looking for God everywhere but not where I should! Finally I found a mission named Chaitanii (a fraction of Hare Krishna) in Sosnowiec. I had been with them for a year, and I was a very diligent and eager student. Everyday I would pray 16 rounds of mantra. (which meant 16 X 109=1728 prayers every day). Also, I spent two hours in the worship service everyday. This did not allow me to focus on anything but the idol Krishna, who was my god at this time. In addition to that, to be obedient to Krishna I had to be a vegan: I did not eat meat, fish, eggs, chocolate, coffee, or tea. I also believed in reincarnation. After one year, I really was a new man. Everywhere I looked I saw goodness and love, but still my heart was empty and dissatisfied because in this cult something was missing. This something, I now know, was the Holy Spirit. I left this mission after a year, and tried to practise my faith by myself. I went to a Catholic church, I sang mantras very quietly, I prayed on a rosary, confessed sins to myself, and took communion from the priest. Everything I knew I mixed together. Because of that, I got lost, and started drinking again. I was praying and drinking and swearing at everyone around me. But still in my heart there was a longing for God and I was afraid of God because of the promise I made Him after my fall off the roof, that I did not keep. Because I was afraid I kept looking for Him. During this difficult time, I got another sentence for theft, and once again I was let go. Then I started praying more and looking for God. This time, I found the Mormons. I had been with them for half a year and had been reading their book. I liked them, but all their prophecies and revelations seemed no more than just a tale to me. One day they told me that if I wanted to understand everything, I would have to ask God to reveal it to me through the Holy Spirit. Because of that, after six years of looking I started to cry to God (because of the Mormons). He brought me unto my believing brother-in-law. During a Mormon meeting in my house, he told me about Jesus and showed me that there is only one God. I told the Mormons to leave, and once they left I knelt down and sincerely gave my life to Jesus. He became my Savior. I sincerely accepted Him, but said to God that I will still not believe if He does not give me faith himself. I started to attend church worship services and started reading the Bible enthusiastically. I do not even know when exactly I stopped smoking and drinking, but everything in Scripture was so easy to understand, so true that I began to attend all the meetings in my neighborhood. After about 4 months, I was baptized. My life was full of Christ and my heart full of love and compassion. I stopped watching inappropriate TV shows and movies full of aggression. Swearing now hurt my ears and violence forced tears from my eyes! Everywhere I went, I would talk about God. People who knew me, would think that I was crazy but I knew that this was finally IT, what I was looking for. I knew this because the hole in my heart was full and I had love for others without expecting something in return. My life now had sense and was colorful. There was no hatred, bitterness, mischievousness, anger, or desire. It was all replaced with faith, love, and hope. My life had been very complicated, and I hurt a lot of people along the way which I really regretted. I lost my family and home. Because of my foolishness, I lost it all. And then, when I had hit rock bottom, “Amazing Grace saved the wretch like me”, and God’s love melted my heart of stone. Now I am a member of the evangelical church, and I work in a foundry, honestly earning my living. In my church I serve in the addiction ministry. In the past I could not walk down a street without beating or stealing from someone, but now I collect the tithe in my church and give every penny to the treasurer and smile to everyone! In the past, I hated the weak, the sick and the elderly, but now I pray for the sick, love the children, the elderly and those who are weaker than me, because I can help them. In the past, I was afraid of the police and avoided them, now I even evangelize in jails! In the past, I drank alcohol but now I give people wine during communion and now I joyfully dance, but for the Lord. In the past I was a man who talked others into sinning and drinking, but now I help people understand that it is a sin, and help them leave the addiction. In the past, I never had money, and always was lacking. Now, I have enough and even too much because I am content with what I have and I thank God for that. All of this is because there is Someone who loves me. Someone who cares about me! Someone who put me close to His heart and gave me His helping hand when no one believed in me! It is Jesus Christ! He changed my life and He transformed me into a new man. He allowed me to experience true love and joy. Now that I know the Bible, I know that I can do everything, but not everything is beneficial for me. I can discern between right and wrong. I also know that everyone has the same chance, God does not look at the person. He died for everyone who acknowledges Him as Lord and Savior. He holds out His hand for every sinner, you just have to come to Him and give Him your life and He will free you from all suffering and cleanse you from all sin. If you are reading this story today, this means that God is knocking on your heart as well to give you what you are looking for. Trust Him and believe that if I could get His love then you can, too. He will change your life and make you happy. He is waiting for your answer, so do not harden your heart anymore, like the bad man on the cross. I am benefiting from God’s forgiveness and now I am His child. Seven of my friends have died from drinking, three of them were killed, and most are in jail – and if they are not there yet they soon will be – if they do not acknowledge God’s grace. And I am alive! Maybe just because I am supposed to tell you how great and awesome God is! If He is not your Lord, kneel down and invite Him into your heart and ask Him to accept you as His child. He gave the sinner on the cross another chance and He will give you one as well and wipe all your tears. Trust Him, give Him your life, and He will bless you – take advantage of the time of grace. Jesus said: Rev. 3:20 Behold, I stand at the door and knock; if anyone hears my voice and opens the door, I will come in to him and I will dine with him, and he with Me. John 8:36 So if the Son makes you free, you will be free indeed. Genesis 28:15 Behold, I am with you and will keep you wherever you go, and will bring ypu back to this land; for I will not leave you until I have done what I promised you Numbers. 6:24-26 The Lord bless you and keep you; the Lord makes His face shine on you, and be gracious to you; the Lord lift up His countenance on you, and give you peace. Remember, as long as you live, there is still time to cry to Jesus but you never know how much time you still have; don’t delay. Adam from Dabrowa Gornicza, Poland

Adam były „Dziki”

Adam: Kiedyś nazywali mnie „Dziki” Zawsze sądziłem, że to ja jestem swoim panem i sam rządzę moim życiem. Uważałem, że trzeba z niego korzystać do woli, bez żadnych ograniczeń. Żyjemy tu i teraz, a potem... tego nikt nie wie, więc czym się przejmować? Nigdy nie dbałem też o sprawy wiary czy jakiejkolwiek moralności. Jedynym moim celem było zaspokajanie własnych potrzeb i zachcianek, nie licząc się z nikim i z niczym. To sprawiło, że znalazłem się nad przepaścią i nie widziałem już dla siebie ratunku… Od najmłodszych lat byłem zbuntowanym dzieckiem. Gdy miałem półtora roku, mój ojciec, będąc w wojsku, powiesił się. Zostawił mamę samą, bez środków do życia. Ona obdarzyła mnie wielką miłością, ale nigdy nie miała czasu. By móc mnie utrzymać, podjęła bardzo ciężką pracę – w hucie. Pracowała po 12-16 godzin dziennie, nawet w niedziele, aby zapewnić mi wszystko, a tym samym wynagrodzić brak ojca. Nie zdawała sobie jednak sprawy z tego, że ciągła jej nieobecność wywoływała we mnie bunt. Wychowywały mnie ciotki, babcia i sąsiadki, rozpieszczając jak tylko się dało. Brak silnej męskiej ręki i dyscypliny spowodował, że zacząłem szukać mocnych przygód i akceptacji u starszych chłopaków. Już w przedszkolu za pobicie kolegów nazywali mnie „Dziki”. W szkole byłem nadpobudliwy i skory do bójek. Przed wywiadówkami kradłem dzienniki, a koledzy z klasy mi za to płacili. Chciałem być zauważony i doceniony. Nie byłem kontrolowany przez dorosłych i szybko znalazłem sobie kolegów, których wychowywała ulica. W wieku 13 lat po raz pierwszy upiłem się do utraty pamięci i świadomości. Później szło już gładko: zacząłem palić i coraz częściej popijać. Z racji tego, że nie mogłem jeszcze zarabiać pieniędzy, zacząłem okradać innych, będąc przy tym bardzo agresywny. Chciałem zaimponować również starszym kolegom. Podobał mi się ten tryb życia. Coraz większe potrzeby powodowały częstsze rozboje, kradzieże i włamania. Doszło do tego, że wielokrotnie z kolegami biliśmy niewinnych ludzi, tak po prostu, z braku innego zajęcia. Ciągłe zabawy i kłamstwa doprowadziły do zatwardziałości serca i pozbawiły mnie wszelkich uczuć oraz miłości. Powoli stawałem się „zwierzęciem w ludzkiej skórze”. Nawet koledzy zaczęli się mnie bać, gdyż zachowałem się nieobliczalnie. Byłem dobrze znany wśród „niegrzecznych chłopaków” w moim mieście. W wieku 18 lat dostałem pierwszy wyrok za rozbój na terenie Czechosłowacji. Jednak ze względu na młody wiek i stan upojenia alkoholowego, wyrok został zawieszony. To przekonało mnie jeszcze bardziej o mojej nietykalności i podwoiło agresję. Przebywałem wyłącznie w złym towarzystwie, w którym nie mogłem nauczyć się niczego, co pozwoliłoby mi normalnie żyć. Utrzymywaliśmy się z rozbojów i kradzieży. Wychodząc na ulicę, biliśmy ludzi i okradaliśmy ich. Był to jeden z najszybszych, a zarazem najbrutalniejszych sposobów kradzieży. Praktycznie wszędzie, gdzie się pojawiałem, kończyło się na spotkaniu z policją, przed którą nieraz musiałem uciekać. Oprócz tego jeździłem ciągle na dyskoteki i dancingi, myśląc, że w ten sposób zabiję wewnętrzną pustkę. Mając 23 lata ożeniłem się z naprawdę dobrą dziewczyną. Myślałem, że teraz wszystko będzie inaczej, że ona zmieni moje życie. Ale zamiast tego, ja zamieniłem jej życie w piekło... Sprawiłem jej więcej bólu niż można to sobie wyobrazić. Po roku urodziła nam się córka – Kamila. Mimo iż kochałem żonę i córkę, nie umiałem postępować inaczej. Właśnie z tego powodu stawałem się jeszcze gorszy, nienawidziłem sam siebie i wszystkich dookoła. Byłem kimś zupełnie innym niż chciałem być. Pracując jako dekarz, pewnego dnia miałem poważny wypadek – spadłem z dachu z wysokości ośmiu metrów. Leżąc w kałuży krwi wiedziałem, że umieram i wtedy po raz pierwszy w życiu „coś” poruszyło moje kamienne serce. Nigdy nie wierzyłem w Boga ani Go nie potrzebowałem, więc nie wiedziałem, co się ze mną dzieje. Czułem, że głęboko żałuję swojego życia. Moje serce wypełniło nieznane mi ciepło oraz niesamowita chęć bycia innym. Powiedziałem: Boże! Jeśli jesteś, zmień mnie! Daruj mi życie, a będę Ci służył. Chcę być dobry! Jakimś cudem doczołgałem się do biura mistrza budowy, skąd zawieziono mnie do szpitala. Lekarz stwierdził, że był to ewidentny cud, że przy tak dużej sile upadku, tylko się połamałem i nie doznałem żadnych wewnętrznych obrażeń. Kiedy wróciłem ze szpitala, zastałem puste mieszkanie. Moja agresja, ciągłe kłótnie i pijaństwo doprowadziły do tego, że żona z Kamilą odeszły. Wiedziałem, że na to zasłużyłem, ale nie chciałem się z tym pogodzić. Przez rok chodziłem do nich i starałem się im pokazać, że jestem inny. Żona i córka zaufały mi i wróciły. Jednak po niedługim czasie byłem taki sam albo jeszcze gorszy niż poprzednio. Po następnych trzech latach piekła żona wzięła Kamilę i zostawiła mnie z dnia na dzień. Ogarnął mnie wtedy szał. Przez kolejne tygodnie na zmianę piłem i pokutowałem. Przypomniała mi się moja obietnica, którą złożyłem Bogu – że będę Mu służył... Nie chodziłem do żadnego kościoła, czasami mówiłem tylko: Aniele Boży, stróżu mój... bo tak właśnie wyobrażałem sobie Boga. Mój stan w tym czasie był kiepski – szukałem Boga, ale nie tam, gdzie trzeba. Trafiłem do Misji Czaitanii, odłamu Hary Kriszna. Przez rok przebywałem z nimi i byłem bardzo gorliwy – odmawiałem dziennie 16 randów mantry (co oznacza 16 razy 108 = 1728 modlitw) plus dwie godziny nabożeństwa każdego dnia. To nie pozwalało mi się skupiać na niczym innym prócz bałwana zwanego Kriszną, którego miałem za boga. Wstawałem o czwartej rano, aby zdążyć zmówić wszystkie wymagane modlitwy i jednocześnie chodzić do pracy. Z posłuszeństwa do Kriszny stałem się także weganem – nie spożywałem mięsa, ryb, jajek, czekolady, kawy ani herbaty. Poza tym wierzyłem w reinkarnację, dlatego pilnie wypełniałem wszystkie nakazy obowiązujące w tej sekcie. Chciałem odpokutować za całe zło mojego życia, by w następnym wcieleniu być dobrym człowiekiem. Będąc jeszcze w Misji, wróciła do mnie moja córka, ponieważ miałem lepsze warunki mieszkaniowe od mojej żony. Nasze relacje zaczęły się układać. Moje zaangażowanie w Misji spowodowało, że zdawałem się innym, zmienionym człowiekiem – już nie piłem i nie byłem agresywny. Kamila zauważyła to i chętnie ze mną chodziła na spotkania. Natomiast w moim sercu nadal była pustka i pragnienie czegoś, czego tam nie znalazłem. Po roku opuściłem Misję i chciałem praktykować swoją wiarę: szedłem do kościoła katolickiego, gdzie śpiewałem po cichutku mantry, modliłem się na koralach, następnie spowiadałem się w duchu i szedłem po opłatek do księdza przy komunii... Wszystko, co znałem, wymieszałem razem. W sercu czułem nieopisaną tęsknotę za żywym Bogiem, ale moja „własna religia” nie mogła zaspokoić tego pragnienia. Taki stan rzeczy doprowadził mnie do tego, że pogubiłem się całkowicie i zacząłem ponownie pić i kraść na potęgę. Myślałem, że byłoby dla wszystkich lepiej, gdybym został zamknięty lub nawet zabity. Dla mnie nie miało to już znaczenia. Modliłem się i piłem, przeklinając wszystko i wszystkich wokoło. W tym czasie zostałem przyłapany na kradzieży, ale dzięki sprytnemu tłumaczeniu znowu dostałem tylko wyrok w zawieszeniu. Wtedy jeszcze bardziej zacząłem się modlić i szukać Boga, będąc przekonany, że to On uchronił mnie od kary pozbawienia wolności. Poznałem Mormonów i dołączyłem do nich, myśląc, że znajdę u nich Boga. Przez pół roku uczęszczałem na regularne spotkania i studiowałem ich księgę. Zapisane w niej proroctwa i objawienia wydawały mi się jednak bajkami. Wiedziałem też o Biblii i dziwiło mnie, że jej za bardzo nie czytali, a posługiwali się księgą Mormona. Zapytałem ich wprost, skąd mam wiedzieć, gdzie jest prawda. Polecili mi, żebym prosił Boga o odpowiedź. To była dobra rada… Bóg objawił mi, że Mormoni to sekta, a mimo to użył ich do wskazania mi właściwej drogi. Nie potrafiłem już znieść tego ciągłego szukania, dlatego błagałem Boga, żeby pozwolił mi się znaleźć i przemienił mnie. W odpowiedzi przyprowadził do mnie mojego wierzącego szwagra, który opowiedział mi o Jezusie Chrystusie i pokazał, że jest tylko jeden Bóg! Wytłumaczył mi, że pojednanie z Bogiem jest możliwe jedynie przez wiarę w Niego i Jego Syna Jezusa, który umarł za mnie na krzyżu. Tego wieczoru uklęknąłem i prosiłem Jezusa, by stał się moim Zbawicielem i Panem. Wyznałem Mu swoje grzechy, Bóg mocno poruszył moje sumienie. Po odejściu od Mormonów z zapałem zacząłem czytać Biblię. Przeczytałem ją całą i zrozumiałem, że Jezus jest jedyną prawdą i życiem, bo tylko On umarł za moje grzechy i dał mi przebaczenie oraz zbawienie. Wszystko, o czym czytałem w Piśmie Świętym wydawało mi się takie proste i prawdziwe. Trafiłem np. na zdanie: Kto kradnie, niech kraść przestanie. Poszedłem więc do moich kolegów w mieście i powiedziałem im, że dalej już z nimi nie będę kradł. Wyśmiewali mnie i byli pewni, że mi przejdzie. Jednak przekonali się o tym, że zmiany we mnie były trwałe. Przestałem pić i palić, stało się to jakby automatycznie. Zapragnąłem iść całym sercem za Jezusem. Krok po kroku Bóg mnie w tym prowadził. Moje życie było bardzo pogmatwane – po drodze zraniłem wiele osób, czego bardzo żałuję. Przez własną głupotę straciłem dom, rodzinę i wszystko, co było dla mnie cenne. Po nawróceniu starałem się pojednać z tymi ludźmi, których wcześniej skrzywdziłem. Pierwszymi osobami, które przeprosiłem były moja żona i teściowa. Obie mi wybaczyły, lecz cierpienie, którego moja żona przeze mnie doznała, jest dla niej nadal bolesne. Mamy kontakt telefoniczny i powoli zaczyna nabierać do mnie na nowo zaufania, jednak jeszcze nie na tyle, aby wrócić. Modlę się o to, by Bóg leczył jej serce i zadane przeze mnie rany. Krótko przed moim nawróceniem odeszła ode mnie moja córka. Kamila przeżywała ze mną cały chaotyczny okres poszukiwania Boga, zmian przekonań, powrotu do alkoholu – widziała moją absolutną niestabilność i po dwóch i pół roku wróciła do mamy. Dla mnie było to strasznym przeżyciem, gdyż czułem, że po raz kolejny ją zawiodłem. Zacząłem szukać ludzi wierzących i uczęszczałem na wszystkie chrześcijańskie spotkania, jakie odbywały się w okolicy. Znalazłem chrześcijański zbór i po czterech miesiącach przyjąłem chrzest wodny przez zanurzenie – tak jak mówi Biblia. Pytałem Boga, co mam teraz robić i w jaki sposób mogę Mu służyć. W tym czasie przychodziło do naszego zboru coraz więcej osób uzależnionych. Jeden z członków zboru założył „Klub Nadzieja”, gdzie zaczął regularnie spotykać się z tymi ludźmi. Dołączyłem do nich i pomagam do dzisiaj w tej służbie, co sprawia mi ogromną radość. Na naszych tygodniowych spotkaniach często opowiadam o tym, jak Bóg zmienił moje serce. Wielu ludzi znajduje nową nadzieję dla swojego życia. Organizujemy także raz w tygodniu spotkanie w więzieniu. Tamci ludzie są mi niezwykle bliscy, bo wiem, że o mało co sam znalazłbym się za kratami… Wszędzie, gdzie byłem, rozmawiałem o Bogu i o tym, co Jezus dla mnie uczynił. Ludzie, którzy mnie znali z dawnych czasów, myśleli, że mi odbiło, ale ja wiedziałem, że w końcu znalazłem prawdę, ponieważ pustka w moim sercu była wypełniona i moja miłość do ludzi szczera. Życie nabrało sensu i kolorów. Odeszły nienawiść, gorycz, mściwość, gniew i pożądliwość, a w miejsce pustki pojawiła się miłość i współczucie. Przestałem oglądać w telewizji drastyczne sceny i „ostre” filmy. Wulgarne słowa nagle zaczęły ranić moje uszy, a przemoc doprowadzała mnie do łez. Kiedyś wychodziłem na ulicę tylko po to, aby kogoś pobić – teraz chodzę po mieście i z radością mówię ludziom, jak wielki i miłosierny jest Bóg. Kiedyś szastałem skradzionymi pieniędzmi na lewo i prawo – teraz pracuję w hucie, uczciwie zarabiając na życie. Kiedyś nie uznawałem starszych ludzi – teraz z wielką przyjemnością ustępuję im miejsca w autobusie lub pomagam w czymś. Kiedyś nienawidziłem słabych i chorych – teraz modlę się o nich. Kiedyś byłem człowiekiem namawiającym innych do picia i złych rzeczy – teraz pomagam ludziom zrozumieć, co to jest grzech i jak można wyjść z nałogu. Kiedyś omijałem policję szerokim łukiem – teraz razem z byłym policjantem głoszę Ewangelię o Jezusie. Kiedyś bałem się więzienia – teraz odwiedzam skazanych w zakładach karnych i pokazuję im, że jest nadzieja również dla nich. Kiedyś zawsze brakowało mi pieniędzy – teraz starcza mi na wszystko i jeszcze zostaje, ponieważ potrafię cieszyć się tym, co mam i za wszystko dziękować Bogu. Całe moje spojrzenie na życie i rodzinę powoli się zmieniło. Czytając Biblię, dostrzegałem, jak wielkie błędy i zaniedbania popełniłem w stosunku do żony, córki i innych członków rodziny. Zrozumiałem, jaka powinna być rola męża i ojca. Zacząłem starać się naprawić błędy, prosząc Boga o pomoc i prowadzenie w tej dziedzinie. Relacja z córką poprawiła się jako pierwsza. Wiedziałem, że Kamila planuje wyjazd do Irlandii i chciałem się przedtem z nią spotkać. Kiedyś kupiłem jej komputer, który teraz już nie był jej potrzebny, dlatego poprosiłem ją, żeby mi go zostawiła. Jej odpowiedź bardzo mnie zabolała: Dam go mamie, przecież tobie niczego nie muszę dawać, bo nic ci nie jestem winna! Wiem, że zawiniłem, lecz nie mogłem cofnąć czasu, tylko prosić ją, żeby mi wybaczyła. Tego wieczora, do głębi załamany, poszedłem do domu, płakałem przed Bogiem i prosiłem Go, żebym mógł pogodzić się z Kamilą zanim opuści Polskę. Dwa dni przed terminem odlotu zadzwoniłem do niej, nie miała jednak czasu, ale powiedziała, że mogę przyjść w dzień wyjazdu pożegnać się z nią. Prosiłem ją, żeby mi zostawiła chociaż swoje zdjęcie, a ona: Po co ci zdjęcie? Miałeś mnie od dziecka, ale nie chciałeś mnie. Teraz jest za późno. Cała sytuacja wyglądała na beznadziejną. Prosiłem przyjaciół ze zboru o modlitwę w tej sprawie i wiedziałem, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Dwa dni później zaraz rano poszedłem do niej. Wieczorem miała wyjechać. Ku mojemu zaskoczeniu Kamila dała mi komputer i powiedziała, że jest w nim niespodzianka. Kiedy w domu włączyłem komputer, znalazłem mnóstwo jej zdjęć oraz list, w którym napisała, że mi wybaczyła. Łzy leciały mi z oczu i dziękowałem Bogu za to, co się stało. On uczynił jeszcze jeden cud: udało mi się wieczorem odwieźć Kamilę na lotnisko, choć wydawało się to wcześniej niemożliwe. Mogłem ją pożegnać, przytulić i powiedzieć, że ją kocham. Kamila odpowiedziała, że też mnie kocha. Nie potrafię opisać, ile to dla mnie znaczyło. Mimo że przez tyle lat nie umiałem być dla niej ojcem, teraz dzięki Bożej łasce i miłości nasza relacja jest bardzo dobra. Po dwuletnim pobycie w Irlandii Kamila wróciła do Polski. Mamy stały kontakt, spotykamy się i jeździmy razem na wycieczki rowerowe, kiedy tylko nadarza się okazja. W ciągu ostatnich lat Kamila zaczęła mi na nowo ufać i zwraca się do mnie z prośbą o pomoc i poradę, co sprawia mi wielką radość. Widzę wyraźnie, że jest na świecie Ktoś, kto mnie kocha i Komu na mnie bardzo zależy. Ktoś, kto przytulił mnie do swego serca i podał pomocną dłoń, gdy wszyscy już we mnie zwątpili. Tym Kimś jest Jezus Chrystus. To On dał mi nowe życie i uczynił ze mnie innego człowieka. Dał mi poznać, czym jest radość i prawdziwa miłość. Dzięki znajomości Biblii potrafię teraz rozróżnić, co jest dobre, a co złe, i podjąć właściwe decyzje. Kiedyś wydawało mi się, że wolność polega na tym, że mogę pić, bawić się i korzystać z życia bez miary. Dziś wiem, że prawdziwa wolność oznacza, że wszystko mi wolno, ale nie dam się niczemu i nikomu zniewolić. Z twardego głazu Bóg przemienił moje serce w miłujące, współczujące i potrafiące kochać. To wspaniałe uczucie móc kochać innych, a nie tylko siebie. Wiem, że każdy ma taką szansę jak ja, gdyż Bóg nie ma względu na osobę. Dla Niego nie ma ludzi nieudolnych lub straconych. Jezus umarł za każdego, kto uzna Go za swojego Pana i Zbawiciela. On kocha grzesznika i wyciąga do niego Swoją dłoń, wystarczy tylko przyjść i uchwycić się jej. Jezus Chrystus chce nas całkowicie oczyścić i uwolnić od cierpienia spowodowanego naszym grzechem. Jeśli dziś czytasz tę historię, oznacza to, że i do twojego serca puka Bóg, aby dać ci to, czego szukasz. On czeka tylko na twoją odpowiedź, więc nie zatwardzaj swego serca, jak jeden z łotrów na krzyżu. Ja skorzystałem z Bożego przebaczenia i stałem się Jego dzieckiem. Siedmiu z moich kolegów zapiło się na śmierć, trzech zostało zabitych, większość siedzi w więzieniu... A ja żyję! Może tylko dlatego, żeby ci opowiedzieć, jak wielki i wspaniały jest Bóg. Jeśli On nie jest jeszcze twoim Panem, możesz uklęknąć tam, gdzie jesteś i poprosić Go, aby zamieszkał w twoim sercu i uczynił cię Swoim dzieckiem. Skoro darował łotrowi na krzyżu życie wieczne i skoro przebaczył moje grzechy, chce to uczynić również dla ciebie i otrzeć wszelką twoją łzę... Zaufaj Mu, powierz Jemu swoje życie, a On wszystko dobrze uczyni. Skorzystaj z czasu łaski! Dopóki żyjemy, jest możliwość, aby zawołać do Jezusa, jednak nikt z nas nie wie, kiedy ten czas się skończy, dlatego warto już teraz zwrócić się do Niego, zanim będzie za późno. Jezus powiedział: Oto stoję u drzwi i kołaczę; jeśli ktoś usłyszy głos mój i otworzy drzwi, wstąpię do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną (Obj. 3:20). Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jedynego dał, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Bo nie posłał Bóg Syna na świat, aby sądził świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony (Ew. Jana 3:16-17). Jeśli więc Syn was wyswobodzi, prawdziwie wolnymi będziecie (Ew. Jana 8:36). Niech ci błogosławi Pan i niechaj cię strzeże; niech rozjaśni Pan oblicze swoje nad tobą i niech ci miłościw będzie; niech obróci Pan twarz swoją ku tobie i niech ci da pokój (4 Moj. 6:24-26). Praktyczna pomoc: Jeśli masz problem z uzależnieniem i chcesz z tego wyjść, możesz się z nami skontaktować. Co tydzień odbywają się spotkania „Klubu Nadzieja” dla uzależnionych (we wtorki o godz. 18.00 w Dąbrowie Górniczej, ul. Łukasińskiego 7). Poza tym organizujemy wyjazdy do Wisły i Ustronia na „Dni Upamiętania”. Więcej informacji znajdziesz tu: www.klubnadzieja.org. Niesiemy też pomoc rodzinom w kryzysie. Stowarzyszenie „Nowa Nadzieja” organizuje spotkania dla rodziców i dzieci znajdujących się w trudnej sytuacji społecznej, mieszkaniowej i finansowej. Kontakt: adam.s45@wp.pl / tel. 606 228 986