Bolesław na nowo.

Witajcie!
Po wielu latach piszę o tym na nowo. Dzieciństwo spędziłem w środowisku wiejskim i małomiasteczkowym. Byłem uważany za grzecznego chłopca. Sam jednak odczuwałem mocne poczucie winy, które zamykało mnie na ludzi. Bałem się, że ludzie dowiedzą się o moich grzechach. Byłem bardzo nieśmiały.
Moje życie zaczęło się zmieniać dopiero w klasie maturalnej, gdy kupiłem biblię i zacząłem regularnie ją czytać. Zaczynałem rozumieć, że jestem grzesznikiem i moje problemy spowodowane są grzechem. Po maturze na wyjeździe organizowanym przez zakonników usłyszalem głos Boży wzywający mnie do głoszenia Jego Słowa. Dlatego wstąpiłem do zakonu i nadal czytałem biblię. Na studiach spotkałem się z ruchem Odnowy w Duchu Świętym. Podczas dużego spotkania Odnowy powierzyłem swe życie Jezusowi. Wypowiedziałem modlitwę: Jezu ogłaszam Cię moim jedynym Zbawicielem i jedynym Panem. Modliłem się także słowami pieśni: Duchu Żyjącego Boga dziś na mnie zstąp, złam mnie, skrusz mnie, natchnij mocą. Od tamtej pory Duch Święty bardziej namacalnie zaczął we mnie działać. Także dopiero wtedy doświadczyłem przebaczenia wszystkich grzechów, poczucie winy odeszło, zyskałem odwagę i zacząłem coraz bardziej otwierać się na ludzi. Rozważałem Pismo Święte z wiekszym zrozumieniem. Ze względu na dociekliwość i rosnące pragnienie dotarcia do źródeł wiary coraz bardziej oddalałem się od rzymskiej religii. Gdy zdecydowałem się kierować wyłącznie wskazaniami Słowa Bożego sumienie nie pozwalało mi uczestniczyć w obrzędach religijnych. Po latach, gdy założyłem rodzinę ciągle aktualne są dla mnie słowa Jezusa:
"Nie każdy, kto mówi do Mnie: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios; lecz ten, kto pełni wolę mojego Ojca, który jest w niebiosach" (Mt 7, 21).
Pragnę być człowiekiem mądrym, który buduje dom na skale. Niech to będzie udziałem wszystkich czytelników.

Ania Adamkiewicz in English

My testimony
Anna Adamkiewicz

Did you ever had days when you thought, that even though you have everything you need to be happy, you do not feel in such a way, as if something was missing?.
A feeling of emptiness I couldn’t describe filled me probably since the beginning of my college. I was always rejecting thoughts about God. I was even quite negative towards Him. A few years later I got interested in that emptiness I couldn’t really describe and started to search for some spiritual path that would suit me. I read a lot about different kinds of religions and I wondered if I feel something specific when I find the right one. The word “prayer” discouraged me even in popular philosophy books and a church used to be a place where I couldn’t find the presence of God, automatically rejecting Him.
Each of us longs for something more in life than just every day repetitiveness and at one point searches for what he or she misses, but can not define it. Let me tell you how I have found what I was looking for through many years. And I was searching for it, where I shouldn’t have.
God put a person on my path, somebody who loved Him with all his heart. We became friends and spent a lot of time together. When he told me about the true God, when he quoted parts of the Holy Scripture, several times the tears ran from my eyes and I could not stop them. It was an amazing feeling and now I see how needed and “saving” it was for me. I liked the way he talked about “his” God, how he described Him and how well he had known Him. As if he was talking about his friend. The fact, that Jesus loves me travelled directly into the deepest parts of my soul. I heard that He died for our sins, that it is enough to come to Him and that we do not need any mediator, because He is the Way, Truth and Life and he loves us. I also heard many other words I have never heard before. I learnt that we are all equal to Him. These words were so calming and so true, that they touched my soul.
We had many of such meetings and each time, the reaction was the same. I cried without the possibility to control it. I started to think about it more and more. I bought the Holy Bible and I started to read it. At the beginning I couldn’t understand a lot. I learnt more and more about Jesus, though. As if step by step, there was more that was opening to me. I prayed a lot to the Lord but I had not made any decisions in my life until that time. I did not receive the Lord as my savior. I couldn’t understand what it meant and how to do it.
Many things started to happen in my life and the most incredible moment for me was watching the movie “The passion of Christ” by Mel Gibson. I saw that movie once in the theater before but at that time I did not experience anything specific, as I did watching it the second time at my own home. Not even one tear was falling down my cheek when I saw it the first time. Watching the movie second time, knowing a bit more about Jesus, what He had done and most importantly, that He loves me… made the reception completely different. As if I understood it all. When I looked at Jesus’ suffering, His love, His sacrifice, the death He chose and how people spit on Him and mocked Him, how difficult if was for Him to carry His cross and how the nails were nailed in His hands and legs, bringing excruciating pain – I could not stop the tears. I could not stop the regret and could not understand why I didn’t even drop one tear watching it the first time. I could not forgive myself and even though I always thought I was a good girl, I saw at this very moment how empty and hardened my heart was. Something was breaking inside of me that evening and I think I have never cried so much in my life. Each look at Jesus at the cross showed me how much I need salvation and how much I added of my sin to Jesus’ cross. I asked so fervently for forgiveness, and when I closed my eyes I saw His hand reaching towards me and myself running towards Jesus as a little girl. This view made me cry even more, because I did not think I deserved His grace. I accepted it though and since that day my life started to change. When I decided for a conversation with God asking Him for forgiveness, everything started to change. I noticed and realized what it was that I rejected my whole life. What happened next was not a fairy tale, but looking at as the time passed, I know it was God who led me.
Those who know me, know how difficult changes happened last year in my life and how much I have lost (interesting job, an apartment, the trip I dreamt of and most of all - my independence) – all that was bringing self-confidence in my life, reliance upon myself. The belief, that I can do everything by myself, was becoming demolished. And when I finally lost it all, there was nothing more to do but to hold on to the Lord for deliverance. I couldn’t do anything more by myself. And then, at that painful time Jesus helped me the most! In the least expected moments, He helped me! It was amazing! He helped me to reach a church, where people were sincere, kind and where they help each-other. Where the atmosphere is warm and kind-hearted and friendly. All of them helped me to hold on to the Lord and trust Him for deliverance and look at what was happening from a completely different perspective – perspective of eternity. On the 28th of February I was baptized by full immersion in water. It was the most beautiful day of my life! Now my dream is to one day at least shake the hand of Jesus and be able to tell Him how much I am grateful for what He made available to us.

To all of you reading my testimony and for myself as well I would like to wish persistence in using God’s Word in life, a lot of joy because of what Jesus made available for us and His indescribable love, that lights up all of our paths and makes problems small and easy to overcome. All you need is to trust Jesus! The choice is always ours to make!
God bless you all!
Anna

Ania Adamkiewicz

Moje świadectwo
Anna Adamkiewicz

Czy mieliście kiedyś takie dni, kiedy wydawało wam się, że niby macie wszystko, co potrzeba do szczęścia, ale jednak nie czuliście się szczęśliwi, jak gdyby czegoś jeszcze brakowało?
Uczucie jakiejś nie do opisania pustki, wypełniało mnie chyba odkąd zaczęłam studia. Zawsze jednak odrzucałam jakiekolwiek myśli o Bogu, wręcz byłam do Niego nastawiona negatywnie. Kilka lat później znów zainteresowałam się tą „pustką” i zaczęłam poszukiwać duchowej drogi, która by mi odpowiadała. Czytałam o różnych religiach i zastanawiałam się kiedy poczuję, że to jest to. Słowo „modlitwa” raziła mnie nawet w poczytnych książkach filozoficznych, a Kościół to było dla mnie miejsce, gdzie nie czułam obecności Boga, automatycznie Go odrzucając.
Każdy z nas jednak potrzebuje czegoś więcej w życiu, niż jednostajnej drogi i w pewnym momencie szuka tego czegoś, czego mu brakuje i nie potrafi tego zidentyfikować. Opowiem jak znalazłam to, czego tak naprawdę poszukiwałam przez wiele lat. A szukałam tego, nie tam gdzie powinnam.
Bóg postawił na mojej drodze kogoś, kto kochał Go całym sercem i kiedy opowiadał mi o prawdziwym Bogu, gdy mówił fragmenty z Pisma Świętego, kilkakrotnie łzy spływały mi po policzku, a ja nie potrafiłam ich powstrzymać. Było to niesamowite przeżycie i z perspektywy czasu widzę jak potrzebne i „ratujące”. Podobało mi się jak opowiadał o „swoim” Bogu, jak Go opisywał i jak dobrze Go znał. Jakby opowiadał o swoim bliskim – o swoim przyjacielu. To, że Jezus mnie kocha docierało w najgłębsze zakątki mojej duszy. Słyszałam o tym, że Pan Jezus umarł za nasze grzechy, że wystarczy, że przyjdziemy do Niego i że nie potrzebujemy żadnych pośredników, że On jest Drogą, Prawdą i Życiem i że kocha każdego z nas. Mówił jeszcze wiele innych słów, których nigdy wcześniej nie słyszałam. Dowiedziałam się też, że wszyscy jesteśmy dla Niego równi. Słowa te brzmiały tak uspokajająco i tak prawdziwie, że dotykały mojej duszy.
Mieliśmy wiele takich spotkań i za każdym razem reakcja była taka sama. Zaczęło mnie to zastanawiać. Kupiłam Pismo Święte i czytałam je, ale na początku nie rozumiałam wiele z tego, co czytałam. Poznawałam Pana Jezusa coraz bardziej. Jakby krok po kroku, coraz więcej się przede mną otwierało. Długo modliłam się do Pana, ale jeszcze wtedy nie podjęłam żadnych decyzji w swoim życiu, nie przyjęłam Pana jako mojego Zbawiciela. Nie rozumiałam, co to oznacza i jak tego dokonać.
Różne sytuacje działy się w moim życiu i najbardziej niesamowitym momentem było dla mnie obejrzenie filmu „Pasja” Mela Gibsona. Widziałam już ten film w kinie, ale wtedy nie wywarł na mnie takiego wrażenia jak tamtego wieczoru. Ani jedna łza mi wtedy nie leciała po policzku. Oglądając film drugi raz, mając już pojęcie tego Kim jest Jezus, tego, co dokonał i przede wszystkim, że mnie kocha… całkiem odmiennie odebrałam ten film. Jakbym nagle wszystko rozumiała. Gdy patrzyłam na cierpienie Jezusa, Jego miłość, poświęcenie, śmierć z wyboru i to jak Go ludzie opluwali i szydzili z Niego, jak było Mu ciężko niosąc krzyż i jak przybijają gwoździe do jego rąk i nóg miażdżąc Jego kości – nie potrafiłam opanować łez. Nie potrafiłam opanować żalu i niezrozumienia z powodu braku nawet jednej łzy za pierwszym razem, gdy go oglądałam. Nie potrafiłam sobie wybaczyć i mimo, że wydawało mi się, że byłam od zawsze dobrą dziewczyną, dopiero do mnie docierało jakie miałam zatwardziałe i puste serce. Coś we mnie pękło tego wieczoru i chyba nigdy nie płakałam aż tak bardzo w swoim życiu. Każde spojrzenie na Jezusa na krzyżu pokazywało mi, jak bardzo potrzeba mi zbawienia i jak bardzo przyczyniłam się swoimi grzechami do tego, że Jezus został przybity do krzyża. Tak bardzo prosiłam Go o przebaczenie, że kiedy zamykałam oczy widziałam Jego rękę wyciągniętą w moją stronę i mnie biegnącą do Niego jak mała dziewczynka. Ten widok doprowadzał mnie do jeszcze większego płaczu, gdyż nie wydawało mi się, abym zasługiwała na Jego łaskę. Przyjęłam ją jednak i od tamtego dnia moje życie zaczęło się zmieniać. Kiedy zdecydowałam się na rozmowę z Panem prosząc Go o przebaczenie, moje życie zaczęło się zmieniać. Dostrzegłam to, co tak usilnie odrzucałam przez całe życie. To co się działo potem nie było jak z bajki, ale wiem z perspektywy czasu, że to właśnie Bóg mnie prowadził.
Ci, którzy mnie znają wiedzą już jak trudne zmiany zaszły w moim życiu w zeszłym roku i jak wiele w tym świecie straciłam (ciekawą pracę, mieszkanie, stabilizację, podróż życia, a przede wszystkim swoją niezależność) - wszystko, co dodawało mi pewności siebie. Wierzenie, że mogę wszystko sama, powoli przeradzało się w gruzy. Ale kiedy to wszystko straciłam zeszłego lata dzięki swoim wyborom, nie pozostało już nic innego, jak tylko chwycić się Pana, bowiem nie potrafiłam sama otrząsnąć się z tych przeżyć. I Pan właśnie wtedy pomógł mi najbardziej! W najbardziej nieoczekiwanym momencie, kiedy miałam wrażenie, że nie jestem w stanie zbudować już nic sama w swoim życiu, Pan mi pomógł! W sposób niesamowity! Pomógł mi trafić do Kościoła, gdzie ludzie są serdeczni, mili i gdzie pomagają sobie nawzajem. Gdzie jest atmosfera ciepła, życzliwości i przyjaźni. Oni wszyscy pomogli mi uchwycić się mocno Pana i popatrzeć na to, co się działo z zupełnie innej perspektywy – perspektywy wieczności. 28 lutego tego roku przyjęłam chrzest przez zanurzenie we Wrocławiu. I to był najpiękniejszy dzień w moim życiu! Teraz moim marzeniem jest pewnego dnia uścisnąć choćby rękę Pana Jezusa i powiedzieć mu jak bardzo mu dziękuję za to, co dla mnie zrobił!
Chciałabym życzyć wszystkim, którzy mieli okazję przeczytać moje świadectwo, jak i sobie wytrwałości w używaniu Słowa Bożego w życiu, radości z tego, co dzięki Jezusowi jest nam dostępne i Jego wszechogarniającej miłości, która rozświetla każdą drogę i sprawia, że problemy stają się malutkie i do przezwyciężenia. Wystarczy tylko zaufać Jezusowi! Wybór zawsze należy do nas!
Z Bogiem,
Ania